Konya'da trafik kazası sonrası yaralanan kişiye yardım etmek için olay yerine koşan kadın, yaralının kendi kızı olduğunu görünce sinir krizi geçirdi.

Seniha T. idaresindeki 34 UH 4242 plakalı otomobil, merkez Meram ilçesi Mevlana Caddesi'nde yolun karşısına geçmeye çalışan Seher Yanık'a (19) çarptı

Kazada genç kız yaralandı. Tesadüfen olay yerinden geçen ve özel bir hastanede hemşire olarak görev yapan Fadimana Yanık, yaralıya müdahale etmek istedi.

Bu sırada yerde yatan kişinin kızı Seher olduğunu gören Yanık, sinir krizi geçirdi.

İlk müdahalesi olay yerinde yapılan genç kız, ambulansla Konya Numune Hastanesine kaldırıldı.

Hastanede sürekli ağlayan Fadimana Yanık, ''kaza benim bulunduğum yerden biraz uzakta oldu. Yaralıya yardım etmek için hızla olay yerine gittim Ancak yerde yatan benim kızımmış. Gözlerime inanamadım." dedi.

Sağlık durumu iyi olan genç kızın otomobil sürücüsünden şikayetçi olmadığı, sürücü Seniha T'nin ifadesi alındıktan sonra serbest bırakıldığı bildirildi.

Bir film izlemiştim Gerçekten çok güzel bir filmdi ve o filmden etkilenmemek mümkün değildi. Bir sahnesini sizlerle paylaşmak istiyorum

Savaş alanında arkadaşı öldükten sonra gece mum ışığında ölen arkadaşının babasına yazdığı ancak ölürken üzerine kanı bulaşan mektubu temize çekiyordu. Sonra anlatmaya başlattı

-"Annem hastanede çalışırdı Eve de Ancak Sabaha karşı dönerdi. Gündüzleri uyurdu. Sadece eve döndüğü anlarda konuşma fırsatımız oldurdu. Bende onu beklerken yatağa uzanıp uyanıp kalmaya çalışırdım ama başaramazdım. Ne kadar çabalasam o kadar çabuk uyurdum."

Sonra anısını anlatan çocuk gülümser Bu sırada filmdeki diğer karakterler arasında da konuşmalar geçer o sırada tekrar küçükken anısını anlatan çocuğun yüzü film karesinde kendini gösterir Donuk bir yüz ifadesiyle bir yere odaklanmıştır. ve devam eder.

-"Annemin Bazen erken geldiği de olurdu. Ben ise uyumuş numarası yapardım."

Filmdeki diğer karakterlerden biri araya girer:

-"Kime annene mi?"

Diye sorar. Çocuk Donuk ve pişmanlığını açıkça gösteren bir yüz ifadesiyle anısını anlatmaya devam eder:

-"Evet Eşikte durup sessizce bana bakardı. Bende gözlerim kapalı yatardım." 

Devam ederken gözleri yaşarmaya başlamıştı:

-"Eve sırf benim için erken döndüğünü bilirdim. O'nun yegane amacı benimle, benimle konuşmaktı. Neden böyle yaptığımı hala bilmem ama yapardım işte. Şimdi Buna çok pişmanım."

Bir Arkadaşım vardı Okulun başında ilk tanıştıklarım arasındaydı Kendi halinde kendi kabuğundan kurtulamayan bir yapıya sahipti pek şey paylaşmazdı. Bir süre sonra sürekli onu ders çalışırken görmeye başladım İnanın Öyle çalışıyordu ki daha okulun başındayken biz arkadaşlar arasında onu okulu birinci olarak bitireceğini düşünüyorduk.

Bizler gezerken boş vaktimizi değerlendirirken o hep çalışıyordu Ders aralarında okula gidiş gelişlerde her zaman ders çalışıyordu. Hatta biz kendi aramızda; "Acaba yatıyormudur" "Yokya o Bu dünyadan değil" türünden konuşmalar yapardık. Her zaman çok telaşlıydı.

Ve o çalışkan insan sınavlarımızda ben dahil bir çok öğrenci başarılı olurken o çok ciddi bir başarısızlığın altına imzasını atmak zorunda kaldı ve bir çok dersten geçemedi. Sınıftaki herkes şok olmuştu. "Bu nasıl olabilir?" Sorusu Sınıftaki arkadaşların gündemindeki ilk konuydu. Hatta abartanlar "O'nun Sıyıdırığını" düşünenler bile vardı. Dayanamadım Gerçekten üzülmüştüm haketmediğini biliyordum Gerçekten çalışıyordu ve hakkı bu olmamalıydı. Peki Hakkı bu olmamasına rağmen Neden? böyle bir sonuçla karşılaşmıştı.